Bestraling of
radiotherapie is een behandeling met radioactieve stralen die tot doel heeft kwaadaardige cellen te vernietigen. Net als heelkunde is radiotherapie een lokale behandeling, gericht op de longtumor en de aangetaste klieren. De bestraling van de omliggende gezonde weefsels wordt tot een minimum beperkt om zo weinig mogelijk nevenwerkingen te veroorzaken.
Zowel kleincellige als niet-kleincellige longtumoren komen in aanmerking voor radiotherapie. Vaak bestaat de behandeling uit een combinatie van chemotherapie en radiotherapie.
Naast het voornaamste doel van tumorcontrole wordt radiotherapie ook toegepast om klachten op te vangen (bijv. voorkomen van kortademigheid door verminderen van de druk van de tumor op de luchtwegen, pijn stillen door bestraling van uitzaaiingen in het bot).
De bestraling wordt meestal in meerdere sessies toegediend en wordt dus gespreid over meerdere dagen of weken. Het totaal aantal bestralingszittingen en de totale dosis worden bepaald door de aard van de tumor en door de lokalisatie. Meestal is er één sessie per weekdag. Deze behandeling gebeurt ambulant. Hospitalisatie is zelden noodzakelijk.
Vooraleer de bestraling te starten wordt een
simulatie (veldinstelling) gedaan, waarbij het bestralingsveld (het deel van het lichaam dat moet bestraald worden) en de bestralingstechniek worden bepaald. In een aantal gevallen is hiervoor een CT-scan noodzakelijk.
Daar radiotherapie een lokale behandeling is, blijven de bijwerkingen beperkt tot het gebied dat bestraald wordt. De mogelijke bijwerkingen, afhankelijk van de plaats van bestraling, zijn: huidreacties, sliklast, prikkelhoest of misselijkheid. Soms treden er ook algemene verschijnselen zoals vermoeidheid op.
